کافه سکوت

اولین تجربه سیاسی

2010-12-21T15:14:00.000+08:00

حضور در فضایی خارج از فضای ایران، همان اندازه که زندگی فردی انسان را واقعی تر و ملموس تر می کند، زندگی اجتماعی پیوند خورده با ایران را مجازی تر و دست نیافتنی می کند. حال در می یابم که ایرانیان خارج از کشور چقدر راحت می توانند از عبارت معروف "لنگش کن!" استفاده کنند. امروز داشتم بخش هایی از برنامه ی طنز پارازیت را از یوتیوب می دیدم، که ناگهان چیز عجیبی احساس کردم. سوالاتی ساده که دیگر پاسخ شفافی برای آنها نداشتم: "واقعا چرا مردم توی ایران اینجوری رفتار می کنند؟ چرا هفتاد میلیون آدم اجازه می دهند بهشون ظلم بشه؟ چرا همه خفه خون گرفتند؟ چرا هیچ کس، برای آزادی و پیشرفت مملکت هیچ کاری نمیکنه؟ و کلی سوالات اینجوری..............."
در ایران که بودم شاید جواب روشنی وجود نداشت، اما درک دقیقی از سوال داشتی و برای توجیه می توانستی هزار بهانه بیاوری. اما اینجا سوال از اساس در مورد دیگری است؛ اینکه چرا انسان هایی که با تو تاریخ مشترک دارند، با وجود اینکه می توانند، اما نمی خواهند مثل تو زندگی آزادی داشته باشند؟ در واقع بودن در فضایی باز و تنفس هوای آزاد، انسان رو دچار این توّهم می کند که دیگرانی که دوستشان می دارد هم، می توانند همچون او و براحتی او و به آزادی او بزیند؛ و حال که نیستند؛ "پس واقعا نمی خواهند!"
"من در ایران نیستم!" نخستین واقعیتی ست که مرتبا خواسته یا ناخواسته فراموش می شود، بویژه زمانی که خودت را پیوند می زنی به حوادث سیاسی و اجتماعی در ایران. تو هنوز خودت را بخشی از فضایی می دانی که نه تنها دیگر در آن حضور نداری بلکه به کمک رسانه و توهمات آن می خواهی حضورت را رنگین تر کنی یا در یک کلام به رخ دیگران بکشی. می خواهی خودت را مسئول تر نسبت به هر ایرانی دیگر نشان دهی. می خواهی تاریخ و سرزمین مادری ات را پر افتخار و شکوهمند ببینی تا غرورت ارضا شود، تا حضورت اثبات شود. اما در نهایت اگر کمی بیشتر به اندیشیدن خطر کنی، می بینی که همه اینها جز یک دروغ بزرگ، یک خودفریبی متواضعانه و یک تلاش ابلهانه بیش نیست.
به گمان من تجربه ی زیستی خارج از مرزهای ایران، به خودی خود چنان متنوع و غنی ست که انسان نیازی به توجیه رسانه ایی خود ندارد اما مشکل اصلی رجوع به گذشته است. بدون شک بخشی از هویت من در دستان تاریخی ست که در ایران شکل گرفته است و برای انتخاب آنچه در آینده پیش روی دارم، به اطلاعات و تحلیل آنها نیازمندم.
هنوز زود است برای تحلیل بیشتر یا قضاوت هایی این چنینی، اما ترسی از این ندارم که اعتراف کنم برای چند لحظه به من همان احساسی دست داد که سالهاست ایرانیان خارج از وطن، پرشورتر و عمیق تر در خود احساس می کنند : "آه که دیگر این وطن، وطن نمی شود (اما جون هرکی دوست دارید) بگذارید این وطن دوباره وطن شود!"

از دیار دوم

2010-12-18T14:36:00.000+08:00

در دیاری که نه گرمم می شود و نه سردم
بی حضور، رخنه کرده ام.
نه آفتابی که انسان را بی تاب کند و نه برفی که او را تابناک
هرچه هست ستایش ابر است و باران
بی هنگام می بارد
بی هنگام می بارم
و در جستجوی انسانم
سرگردان چون فردا حک می کنم آنچه می گذرد را

بیانیه یی برای موسوی و کروبی

2010-01-07T20:11:00.002+08:00

با درود

من در انتخابات رای ندادم آقایان اما در خیابان ها، سبز بودم، شعار دادم و کتک خوردم.
من به همراه دوستانم شش ماه قبل از انتخابات تصمیم گرفتم تحریم را بشکنم و در انتخابات 88 شرکت کنم. از بین ما چهار نفر تنها من به خاطر عدم اطمینان به صندوق های انتخابات، رای ندادم و بقیه با شوق فراوان به اصلاحات رای دادند. بعد از انتصابات 88 و توهین به شعور ما، من نیز همراه با دوستانم رهسپار خیابان های وطن گشتم. آواره ی این کوچه و آن خانه، با سکوت یا فریاد، آواز آزادی سر دادم. با سیلی گونه هایم را سرخ کردم تا مبادا خشم من خیابان را سرخ کند. جان دادیم تا جان نگیریم...

متولد دهه ی شصت هستم. متعلق به نسلی که انقلاب را ندید اما در جنگ، چشم گشود و ترسی ندارد از اینکه در جنگ چشم ببندد. من نسل سوخته ام، نسل پوچ، نسل آرزوهای بر باد رفته و زندگی در خاک نشسته! من مسلمان بودم و اسلامم را با اسلام دیکته شده ی دهه ی هفتاد نظام شستم و در جستجوی حقیقت، رهسپار وادی ادبیات شدم. نهی شدم. به نوشتنم هشدار دادند. از خواندن بازم داشتند. به موسیقی رفتم. نفی شدم. سازم را شکستند. آوازم را خفه کردند. روانه زیر زمین شدم. در زیر زمین به فلسفه رسیدم. بالا که آمدم خدا را منکر شدم. مذهب را نفی کردم. تاریخ را نقد کردم. خاک این وطن را پست خواندم.
راه فرارم باز بود. می بایست به خدمتی که نشده بود خدمت می کردم. راه فرارم باز می بود اگر گردن به نظامی می گذاشتم که تقدس و مشروعیت می خواست. نظامی که انسان را مقدس نمی شمارد. مرا نامشروع می دانست. نظامی که در آشکار و نهان، آزادی را به مقیاس خویش تفسیر می کرد. و در مقیاس کوچکش، بشر جایی نداشت حال آنکه در باور من انسان مقیاس آزادی بود و آزادی معیار انسان!
سر زدم تا گردن ندهم به تیغ گیوتین این نظام که سفید را سیاه می خواست و سیاهی را سپید می پنداشت. آرزوی جهان گردی را در خود کشتم تا جهان وجدانم را به نفسی تازه کنم. تن دادم به اصلاحات تا پا ندهم به اجبار. سقوط کردم در رخوت و روزمرّگی. به بیهودگی سیگار و دودش، به بیهودگی دانشگاه و درس اش، به بیهودگی جنسیت و سکس اش، به بیهودگی بودن و مرگش. دود سیگار را ستاندند و قرص دادند. نخواستم! درس دانشگاه را گرفتند و ستاره دادند. نخواستم(پرتم کردند)! سکس را گرفتند و پیشنهاد ازدواج دادند. نخواستم. بودنم را نمی خواستند که خواستم. هنوز ته قلبم شوری بود، در خاک تنم، بذری بود و در سرم ایمانی بنام زندگی!
جوانه زدم در خرداد 88 به پاس تولد دوباره ی من و امید! سبز شدم در باور جمع و تجربه ی ما بودن! در سکوت هموطن شدن، در فریاد یکی شدن، در سرکوب و ناامنی دیو و در قلب شکسته ی ندا، شاخ و برگ دادم.
و اینک...
اینک نهالی هستم در بستر خاکستری این خاک که در انتظار آفتاب و آب، در انتظار آخرین فرزندم - آزادی - سترگ ترین ساقه هایم، شکوفا ترین جوانه هایم و حتی عمیق ترین ریشه هایم را - به اختیار- در معرض این توفان می گذارم تا سنّت سالها بردگیِ سرنوشت به شور اراده ی آزاد در آمیزد آنچنان که این خانه - نه! این ویرانه- به عطر شکوفه هایم!

اکنون می گذرد آقایان و تاریخ، همه ی ما را خواهد بلعید آقایان! تا فرصتی هست دریابید! دریابید روزنه های آزادی را. دریابید روشنایی های این نسل را. شادی ها را و امیدها را دریابید. مادران این سرزمین را دریابید!
اکنون می گذرد آقایان و آینده، همه ی ما را به پرسش خواهد گرفت آقایان! تا اندک فرصتی هست تن ندهید! تن ندهید به جبر سیاست. تن ندهید به سنت فریب. تن ندهید به غم، به یاس! به پدر زورگوی این سرزمین تن ندهید آقایان!
ما ایستاده ایم آقایان. با دستانی شکسته و صورتی زخمی، بر دو راهی دیکتاتوری و آزادی ایستاده ایم. ما استوار ایستاده ایم آقایان! بر سر عهد و پیمانمان ایستاده ایم و هزینه ی آزاد بودن را پرداخت خواهیم کرد. به ایمانمان قسم که خواهیم ایستاد آقایان!

به زندگی قسم که جان می دهیم تا جان نگیریم...

روزها خاکستری ست ولی برف را به یاد نمی آورم!

2010-01-02T05:24:00.000+08:00

میان شعر و موسیقی مانده ام و تنها کاری که ازم بر می آید نوشتن است و گاه خواندن. می دانم روزگار گلایه کردن گذشته است و سیاسی تر از آنم که به اندیشیدن خطر کنم. می خواهم چیزی شبیه نویسنده باشم، نه بیشتر نه کمتر، کسی شبیه عکاس های جنگ، نه بیشتر نه کمتر، و شاید هم قهرمان مردم قهرمان کش!
می دانم که بیهوده است و خوشبختی همان درک بیهودگی ست. زندگی در تضاد با نوشتن است و من در تضاد با اندیشیدن. و نوشتن بی اندیشیدن محال است. زندگی جایی آن بیرون در پس کوچه های شعار و فرار و چماق و گلوله نهفته است و برای خیال پردازی های شاعرانه فرصتی ست کوتاهتر از نوشتن!
بیهوده فریاد می زنیم و همین که زنده به خانه می رسیم سفری دیگر به جهان مجازی داریم. خبر... خبر... خبر...
خواندن، دیدن، شنیدن و گاه از برای عشق های نداشته و کارهای نکرده، نوشتن! همه و همه در بطن بیهوده ی زندگی، در چالشی میان زودتر مردن، نهفته می شود و هیچگاه به بیانی صریح و روشن نمی انجامد.
براستی راستی را کو؟
نمی دانم و نمی خواهم بدانم که اینجا به کجا می رسد اما می ترسم از اینکه ناکجاآباد آینده بوی خون دهد! می شنوم صدای چکمه ها و ضجه ها را.
شتابان می رویم بی آنکه مجالی برای خواندن شاملو داشته باشیم. بی آنکه به تاریخ رجوع کنیم و بی آنکه از مرگ بهراسیم. عجیب است که همچنان می رویم بی آنکه به اندیشیدن شتاب کنیم!
این درخت سبز چه میوه ایی می دهد؟ بی بر بماند و همیشه سبز بهتر است یا زیر محصول خود بشکند؟

یک روز دیرتر اما...

2009-12-14T00:05:00.000+08:00

سکوت
تنها یک دقیقه!
...
...
...
می بینی هیچ ستاره یی نیست
که تنهایی اش را بپذیرد
و
هیچ انسانی
که دیگری را بفهمد!

عمری دگر بباید بعد از وفات ما را

2009-11-15T02:20:00.000+08:00

تناسخ هم ایده ی بدی نیست. آدمی را آرام می کند. باورش هم چندان سخت نیست. کافی ست کمی منطقی نیاندیشی. برخلاف دیگر ایدئولوژی ها، هزینه یی هم ندارد. یعنی از دلش کلی چیز بی سروته و دردسر ساز بیرون نمی زند. شاید هم بزند؟ نمی دانم، موضوع دیگران که پیش می آید دردسر ساز می شود اما در فردیت، کنار آمدن برایم چندان سخت نیست. مثل یک بازی می ماند. بازی با اراده ی آزاد، بازی با سرنوشت، بازی با زندگی و مرگ! نکته ی جالب آن در ندانستن و نتوانستن آن است و یک عالمه کنجکاوی های بی جواب. حالا کم کم دارم به این فکر می کنم بعد از مرگ به چه موجودی تبدیل شوم بکارم می آید و در آن زندگی هم حال می دهد. آرامم می کند، زیرا این چنین پوچی و زندگی راحت تر می شود و صد البته خودکشی هم
راستی هنوزم نمی توانم دست از سر جذابیت این تفکر بر دارم:
نبودن چه خوش است

دیوار برلین فروپاشید... 20 سال است که می گذرد

2009-11-09T02:35:00.000+08:00

نزدیک به چهار سال است که این توهم که اگر ایران آزاد شد، چه می توانم کنم؟ با من است... هیچگاه پاسخی برای آن نیافته ام و نمی دانم ها ، دیوانه ام می کند... هرگاه بوی آزادی به مشامم می رسد، ترس برم می دارد بعد از فروپاشی آنهمه عادت و تاریخ بیست و اند ساله یی از تجربه ی شخصی ، با دستانی خالی و نیم نگاهی به آینده، چگونه می توانم بزیم؟ گاه فکر می کنم آزادیی که با تاریخی از خفقان و اسارت بدست می آید مرا چه سود؟
آیا براستی آورندگان آزادی به سان مصرف کنندگان آزادی ، طعم آزادی را می چشند. آیا نسل ما همچون مجروحین جنگی بعد از اتمام جنگ به دنبال حقوق از دست رفته شان خواهند بود. با زمان از دست رفته چه باید کرد؟ آیا هر نسلی موظف است برای از دست رفته هایش، از نسل بعدی خود بستاند؟ آیا آزادی را با قدرت می توان خرید؟
نگرانم
نگران روزی که هیچگاه نیاید
نگران فردایی که آزادی شود اسارت دیگری
نگران نگرانی تو ام

خوش آنان که نطفه نمی شوند

2009-10-30T19:17:00.000+08:00

بیچاره ما
بیچاره درد ما
بیچاره خرده لبخند ما
بیچاره من
بیچاره تو
بیچاره خوشبختی
بیچاره امید سبز
بیچاره مرگ
بیچاره بی چاره زندگی
تاب می آوریم
و اگر ترس نبود
براستی آدمی می بود؟

این روزها می خواهم اعتراف کنم که زنده ام

2009-10-27T01:33:00.000+08:00

این روزها می خواهم خاطرات بنویسم
این روزها می خواهم شراب بیاندازم
این روزها می خواهم بدوم
این روزها می خواهم ؟
می خواهم به موسیقی برگردم یا به کتاب؟
نمی دانم
این روزها چیزهای زیادی می خواهم
می خواهم بدانم
می خواهم ندانم
به گمانم
تنها آنچه وجود ندارد ارزشمند است
این روزها راه می روم
شراب می خورم
و هیچ می نویسم
این روزها سه روزی یکبار آنلاین می شوم
و هفته یی چند صفحه می خوانم
آواز می خوانم زیر لب اندکی
تا خاموش بماند ساز خاموشم
این روزها می خواهم
نیاندیشم
و
نمی اندیشم

OY

2009-10-10T21:16:00.000+08:00

کار جدید نامجو به نام آخ را گوش کردم. خوشمان آمد. نامجو در مسیر خود خوب پیش می رود
موسیقی اش را بسیار دوست می دارم و برایش آرزوی موفقیت می کنم

ممنون خانم! لطف کردید... روزتون سبز

2009-09-14T18:31:00.000+08:00

بازگشت ابدی

2009-09-07T23:11:00.000+08:00

براستی اگر قرار باشد بعد از مرگ بار دیگر تجربه ی زیستن در این دیار را بچشیم، خودکشی بهتر می بود یا مرگ ناخواسته؟
اگر برای رفع امیال انسان آزارانه ی سرنوشت، در پایان تجربه ی مرگ فرصت دوباره ی ایرانی بودن آنهم در نظام ج.ا داده می شد، چگونه می زیستید؟
پیش شرط اساسی ناآگاهی از تجربه ی قبلی است و باور به اینکه بازگشت ابدی براستی ابدی ست

کاریکاتوریست

2009-09-06T00:21:00.000+08:00

مانا نیستانی
به گمان من بهترین کارها از وقایع اخیر، کاریکاتورهای مانا نیستانی ست
هیچ گونه آشنایی با او ندارم، فقط کارهایش را دنبال می کنم
حرف ندارد
ای کاش می توانستم ...!؟

زخم های قابل درمان

2009-09-03T18:09:00.000+08:00

فراموش کرده ام روزهای نیامده را
من در انتظار نیستم
من کسی نیستم
چه بر سرمان خواهد آمد؟
خدایا
گور پدرت
سبز نبود
یا شاید بهتر است بخوانیم
خدایا! گور پدرت سبز نبود؟

جنس سوم

2009-09-03T17:18:00.000+08:00

زن ها می شکنند و مرد ها زخم برمی دارند. نه خرده شیشه ها را می شود جمع کرد و نه زخم ها را درمان
حال می گویی چه کنیم؟

سیستم ناسالم

2009-09-02T01:20:00.000+08:00

چاپلوسی+تزویر+زیرآب زنی = حماقت

تنها اطمینان

2009-08-31T16:20:00.000+08:00

تنها باوری که امروز با من است
روان بی مارم است

ششم شهریور هشتاد وهشت

2009-08-29T04:30:00.000+08:00

2001
یک اودیسه ی فضایی
استنلی کوبریک، بهترین فیلم، بهترین کارگردان
چنین گفت زرتشت
اشتراوس، نیچه
دیوانگی محض
تحسین زیرکی هرسه
کشف یک راز: پوچی، هستی یا ها؟
........................................................................................
فشار پایین، کمی افسردگی با کلی سوال بی جواب توی ذهن
حالم خوب نیس

شما انتخاب کنید؟

2009-08-29T00:13:00.000+08:00

ترمز بریده ها
یا
دنده دررفته ها
؟

سریال اعترافات، طنز است یا ...؟

2009-08-27T01:02:00.000+08:00

کارگردان یا کارگردانان چنین اثری را نباید فراموش کرد. صراحت آنان در تهدید همکاران سابق و عدم شعور کافی در پرداخت و زیباشناسی ، مثال زدنی ست. رتبه ی اول را می گیرد در فستیوال بدترین ها. اما تنها نکته ی مثبت آن این است که مخاطب نمی فهمد درگیر کمدی ست یا تراژدی. با این حال نباید فراموش کرد مستندی ست که لااقل بازیگر نقش اصلی (متهم) یک فرد واقعی ست و نه یک شخصیت کارتونی که اگر بارها بمیرد هم باز زنده است. اما براستی اگر بمیرد در دل ما زنده خواهد بود؟
در چند روز آینده باید منتظر حوادث بسیار تلخی بود، بویژه بعد از نماز جمعه ی این هفته . گمان می کردم کار به اینجا برسد اما نه به این زودی. دوستان دست راستمان عجول و کم حوصله اند ، دوستان دست چپمان یا همان دست راستی های سابق گیج و منگ از ضربات ناگهانی. نکته ی اصلی این ست که ضعف هر دو گروه در برنامه ریزی و چیده مان پله یی اهداف ، خسارات جبران ناپذیری را به کلیت نظام وارد کرده است و خواهد کرد. هر کنشی، واکنشی در بر دارد. مگر جز این است؟
منتظرم

متاثر از یادداشت های نیک آهنگ

2009-08-26T17:34:00.000+08:00

فکر می کنید از ترکیب هاله و هلو چه چیزی بدست میاد؟
هالو

PINK FLOYD

2009-08-14T14:54:00.000+08:00

Hello,
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone at home?
Come on, now,
I hear you're feeling down.
I can ease your pain
And get you on your feet again.
Relax.
I'll need some information first.
Just the basic facts.
Can you show me where it hurts?
...
...
Roger Waters

ا. بامداد

2009-08-09T13:00:00.000+08:00

زنان و مردان سوزان
هنوز
دردناک ترین ترانه هایشان را نخوانده اند

سکوت سرشار است
سکوت بی تاب
از انتظار
چه سرشار است

تولدی دیگر آبستن مرگی دیگر است

2009-08-09T02:16:00.002+08:00

اینکه با تمام شکاکیتم امیدوارم و یا از سر ناامیدی دلبسته ی وقایع اخیر باعث نمی شود که دست از امید بکشم. نمی دانم! پیش بینی های منطقی ام سیاه است و قلب شکسته ام در حال ترمیم و سبز شدن. فضای وجودی ام خاکستری است. این روز ها صبح ها برایم قابل تحمل است اما با عصر و شب ناسازگارم. ای کاش زودتر به نیمی از نتایج مورد نظرمان می رسیدیم

اعترافات 2

2009-08-06T02:33:00.000+08:00

از آنجا که این روزها ، روزهای عذاب وجدان است و عموم مردم در این کار خیرخواهانه شرکت دارند و از آنجا که برخی از رهبران و پیشوایان مردم ، برای رضای خدا و مردم دست به توبه و اعتراف زدند و از آنجا که هر فرد ایرانی عامل بیولوژیک بیگانه است و روح غربزدگی در او دمیده شده است و از آنجا که هر قلم بدستی خائن است و هر شاعری و هر موسیقدانی و هر ورزشکاری، رذل و وطن فروش، و از آنجا که هر دروغگویی خائن است و هر خائنی ترسو و هر ترسویی در بهترین جای دنیا یعنی زندان پشیمان می شود و دست به اعتراف می زند و از آنجا که همه ی ما گناهکاریم مگر اینکه عکسش ثابت شود آنهم به قضاوت برادران صدا و سیما، و از آنجا که تملق و چاپلوسی و دستبوسی و شانه بوسی امری بدیهی است در میان خائنین دروغگو و از آنجا که حفظ نظام می طلبد یاران دیرینه ی انقلاب توطئه چیان امروز نامیده شوند و اصولا و اساسا مخملیسم رواج شایان ذکری این روزها به خود گرفته و از آنجا که راه دیکتاتوری از پروپاگاندا و پوپولیسم می گذرد و راه دموکراسی از آنارشیسم، و بهترین راه راه بن بست است و از آنجا که بنده ی حقیر خسته شدم از این از آنجاها و لذت می برم ازین ادبیات خودسانسوری که ویژه ی بودن و زیستن در موقعیت امروز است ... اعتراف می کنم
اعتراف می کنم به ... اعتراف می کنم به ... اعتراف می کنم به... اعتراف می کنم که اعترافگر خوبی نیستم و نیازمند کمی چشیدن تجربه ی هتل زندان ج. ا
به امید آن روز که همه به راه راست ات با دست چپ ات هدایت شویم

اعترافات

2009-08-03T14:56:00.000+08:00

اعتراف می کنم
انسانم
نه بیشتر نه کمتر
اعتراف می کنم
به دنیا آمدم ناخواسته
در حال رفتنم خودخواسته
اعتراف می کنم
آزادم
نه کمتر نه بیشتر
اعتراف می کنم
کسی را دوست داشته ام
بارها دروغ گفته ام
اما
هیچگاه دهان دیگران را نبویده ام
هیچگاه تظاهر به راستی نکرده ام
اعتراف می کنم
انسانم
آزادم
اعتراف می کنم
اعتراف می کنم
من هنوز زنده ام
اعتراف می کنم
اعتراف
...
...

عمقی در کار نیست، آب این برکه بیش از حد آلوده است

2009-08-01T18:57:00.000+08:00

این روزها مانده ام میان خواب و بیداری، میان امید و ناامیدی. گویا سالهاست اینگونه ام اما همواره خود را در تغییر می بینم. از یک سو روزهای خوبی در پیش نمی بینم و از دیگر سو شادمانم از وقایع اخیر، مرگ دیگران را نمی گویم، از تغییر زیست جمعی سخن می گویم. بر سر چند انتخاب مانده ام اما از آنجا که هیچگاه قمارباز خوبی نبوده ام همیشه دیر انتخاب کرده ام. من سردم است اما نه مثل همیشه

چون هنوز زنده ام

2009-07-27T15:33:00.000+08:00

چون هنوز زنده ام و دستم به قلم می رود و نفسم بند نیامده و برای اینکه از یاد نبرم و حتی به یاد نیاورم و تنها و تنها امیدوار باقی بمانم ، با دو واژه به پایان می رسانم: انسان و آزادی

Ahmadinejad is not my elected president

2009-07-26T15:13:00.000+08:00

Ahmadi nejad is not my elected president
Ahmadinejad is not my elected president
Ahmadi nejad is not my elected president

پایانی در کار نیست

2009-07-23T15:07:00.000+08:00

بیابان را سراسر مه گرفته است
دوم مرداد برابر است با سالگرد بامداد و گویا بهانه یی برای تجمعی دیگر

2009-06-19T22:20:00.000+08:00

کار از کار گذشته... وقت آه و ناله هم ندارم... پل های برگشت همگی نابود شدند... دوستای عزیز آژیر خطر رو می شنوید؟... من چیزی برای از دست دادن ندارم... زیاد فکر کنم نمی تونم نفس بکشم.. نسبت به هیچ جا و هیچ کس مسئول نیستم.. می خوام به تنهایی خودم وفادار بمونم... می خوام آزاد شم... بود و باید و باشدش برام مهم نیست...

2009-06-18T18:53:00.000+08:00

برای نوشتنش وقت ندارم. نه تنها قلم که خود فکرم رو نیز دارند فیلتر می کنند. پس اگه یه روزی اومدم و گفتم من خرم باور نکنید. نه باور کنید چون احتمالا سلول های مغزم رو از کار انداختند. وقت زیادی ندارم و ندارید. چیزی هم برای از دست دادن ندارم و ندارید. بیاییم و بذاریم برای یکبار هم شده تجربه ی من و تو ما می شویم رو بچشیم. جان هر کی دوسش داری خیلی حال میده. مخصوصا این تیرهای ساچمه یی که وقتی بهت می خوره خیلی می سوزه حتی اگه مازوخیست هم نباشی شور و هیجانش مست کننده است. می ترسیم ولی باهم پیش می رویم. زندگی داره کم کم برام معنا دار میشه

نگرش های متفاوتم از انتخابات 88

2009-06-02T16:11:00.001+08:00

رای می دهم. تنها به این دلیل که رای ندادن مساوی ست با رای دادن به احمدی نژاد.
نه میرحسین و نه کروبی کاندیدای مورد علاقه ی من است. از رضایی هم که حرفی نزنم بهتر است. بر جهبه ی اصلاحات در (دو بخش اش) انتقاد های اساسی وارد است. اما از آنجا که چاره یی جز رای دادن نمی بینم می بایست یکی از این دو را انتخاب کنم. میرحسین موسوی شخصیتی مذهبی و ایدئولوژیک دارد که بسیار می تواند بعد از انتخابات خطرناک باشد. کروبی هم که ریش سفید محل است. همان «شیخ» لقب برازنده یی ست. کروبی قدرت طلب و یک دنده است و بسیار ناآگاه. اطرافیان کروبی و میرحسین خصوصیات متفاوتی دارند. چهره ی سرشناسی چون خاتمی که میرحسین رای کنونی اش را به او مدیون است اخلاق مدار و ترسو است. زهرا رهنورد هم اگرچه آگاه تر و روشن تر از همسرش هست اما در سیاست حرفی برای گفتن ندارد. در کل اکثر هواداران میرحسین طبقه متوسطی هستند که دوره ی خاتمی را تجربه کرده اند و دوره ی احمدی نژاد هم از سر گذرانده اند. و اساسا عمده ی این طبقه نیازی به فکرکردن در خود احساس نمی کند. جوان اند و به دنبال شور و استفاده کردن از فضای انتخابات. برایشان مهم نیست که به خاطر رنگ سبز رای می دهند یا جمع شدن گشت ارشاد. همینکه می توانند فریادی بزنند و در خیابان تجمع کنند برایشان کافی است. به نظر من اکثریت هواداران موسوی این چنین اند حتی بسیاری از آنانی که ادعای سیاست ورزی دارند. اما حامیان سرشناس کروبی خصوصیت بارزی دارند. "روشنفکران قدرت طلب". به سختی می توانم واژه ی روشنفکر را نثارشان کنم اما چاره یی نیست در جبهه ی اصلاحات آنها از بقیه آگاهی سیاسی بیشتری دارند. از ابطحی و عبدی گرفته تا کرباسچی و کدیور همه به دنبال قدرت و پول هستند. قدرت طلبی اینان از منظر اخلاقی قابل بحث نیست. سیاست امروز کشور با برخورد و زد و بندهای پشت پرده یی بدست آمده و می آید. از اینرو اتفاقا من موافقم با رفتار چهره های سرشناس حامیان کروبی. نزدیک شدن این افراد به قدرت هم آنها را آگاه تر می کند و هم قدرتمند تر. از اینرو می شود امیدوار بود با رئیس جمهور شدن کروبی از دل رفتار همین قدرت خواهان اندکی حقوق شهروندی بدست آید. نمی توانم به این گفته ی خودم اطمینان داشته باشم اما تجربه ی اخلاق مداری و ترس آقای خاتمی را در 18 تیر تجربه کرده ام. در نهایت جنگ قدرت با قدرت می تواند خرده نان های بیشتری برای گرسنگان و آزادی خواهان داشته باشد. بنابراین به کروبی رای می دهم.
نکته یی را نباید نادیده گرفت و آن رای آوری بیشتر موسوی ست. اگر رقابت بر سر باخت احمدی نژاد است منطقی این است که بر برگ برنده شرط ببندم. حمایت اکثر احزاب و اکثریت قشر شهرنشین از موسوی (به هر دلیل) رای او را بیشتر از کروبی کرده است. و حتی این روزها گمان می رود رای او بالاتر از احمدی نژاد باشد و چه بسا در دور اول انتخابات به پیروزی برسد. همچنان که گفتم حمایت از شخصیت و عقاید موسوی ریسک بالایی را می طلبد. برای من که خود را جز اقلیتی می دانم که برایش حتی یک رای در نظام جمهوری اسلامی با تمام ارکانش بسیار ارزشمند است، احساس مسئولیت بسیاری می آورد. حال آنکه آیا اکثریت حامیان موسوی حاضرند در صورت رفتار نا به جای موسوی در پست ریاست جمهوری اعتراض کنند یا مثلا در صورت شکست آقای موسوی در انتخابات به خاطر تغلب احمدی نژاد و صاحبان قدرت دست به اعتراض علنی بزنند. آیا خود موسوی و خاتمی حاضر به پذیرفتن ریسک اعتراض و شورش و اعتصاب هستند؟ اما همه این ها توجیهی نمی شود برای من که به موسوی رای ندهم. منی که بر لبه ی پرتگاه ایستاده ام دیگر به تنها چیزی که فکر می کنم پرت نشدن است بویژه اینکه اساسا انسانی اخلاقی هم نیستم و بسیار متنفرم از اخلاق مداری که آقای ملکیان در حیطه ی سیاست نیز از آن حرف می زند. پس به موسوی رای می دهم.
و اما همچنان دور باطل ادامه دارد. سرگردانی و پریشانی میان دو انتخاب. رای بدهم یا ندهم؟ شاید اگر انتخاب های دیگری بود آنها را انتخاب می کردم. اما مجبورم یکی از دو گزینه را در 22 خرداد بپذیرم. ای کاش تا آن روز در این کشور نباشم. ای کاش وضعیت این کشور این چنین نبود. ای کاش در این کشور به دنیا نمی آمدم. ای کاش این برچسب ایرانی بودن از فردیت من کنده شود. ای کاش بی مسئولیت یا بی وطن.... می دانم این ای کاش ها به جایی نمی رسد و من هم دیگر احساس نیازی به داشتنشان نمی کنم. همانطور که از خون وطن پرستی در من دیگر خبری نیست، به واژه ی بی مفهمومی چون «مردم» هم احساس مسئولیت نمی کنم. زندگی با تمام جوانب اش پوچ و بیهوده است. من به دنبال شور و هیجان ظاهری نیستم. من خواستار آرامشی هستم که از بطن یک تصمیم واقعی بر می خیزد. و متاسفانه هیچ کدام از رابطه های من با محیط بیرونی ام نه باعث شور واقعی و نه باعث آرامش می شود. و من به دنبال استحاله کردن این من نیستم. مرا همین کافه بس که می توانم به جای قهوه سفارش سکوت بدهم.

ردّپاها

2009-06-01T19:14:00.001+08:00

دروغ ها از آن ماست

مثل دستمان

که قلم را واژگون می کند

راستی ها از آن ماست

مثل پایمان

که زمین را صاف می کند

نمی بایست شقه کرد

پرتقال جهان متعلق به همه است

و هیچگاه دو نیمه ی یک سیب

دو طعم متفاوت نمی دهد

همه می دانیم دستان انسان

هیچ چیز را به مساوات تقسیم نمی کند

اما امیدواریم به

پاها

ردّپاها

تا شاید زندگی

در نهایت

عشق را

عادلانه توزیع کند